Last updated: 10 ต.ค. 2569 | 5 จำนวนผู้เข้าชม |
กล้องระดับทุกแบบทำงานบนหลักเดียวกัน คือสร้างแนวเล็งในแนวราบ แล้วอ่านค่าบนไม้สต๊าฟเพื่อหาผลต่างระดับ แต่วิธีที่แต่ละแบบใช้ทำให้แนวเล็งราบนั้นต่างกันมาก และความต่างนี้ส่งผลโดยตรงต่อความเร็ว ความแม่นยำ และจุดอ่อนที่ช่างต้องระวัง ปัจจุบันงานก่อสร้างส่วนใหญ่ใช้กล้องระดับอัตโนมัติ (Automatic Level) แต่ช่างหลายคนยังเคยใช้หรือยังมีกล้องระดับแบบเก่าอยู่ในคลัง บทความนี้เปรียบเทียบหลักการทำงานของกล้องระดับสามแบบหลัก ได้แก่ Dumpy Level, Tilting Level และ Automatic Level เพื่อให้เข้าใจว่ากล้องที่ใช้อยู่ทำงานอย่างไร และควรเลือกแบบใดสำหรับงานแต่ละประเภท
ทฤษฎี: เมื่อแนวเล็งราบแล้ว ผลต่างระดับระหว่างจุดสองจุดคำนวณได้จากค่าอ่านเล็งหลังและเล็งหน้า
Δh = ค่าอ่านเล็งหลัง (BS) − ค่าอ่านเล็งหน้า (FS)
สิ่งที่แยกกล้องสามแบบออกจากกันคือ "แนวเล็งราบ" ถูกสร้างและรักษาไว้ด้วยกลไกอะไร ถ้าแนวเล็งเอียงไปมุม ε ความคลาดของค่าอ่านจะเท่ากับ D × ε″ / 206,265 เมื่อ D คือระยะเล็ง เช่น แนวเล็งเอียง 10″ ที่ระยะ 50 ม. ค่าอ่านจะคลาดราว 2.4 มม.
ข้อควรระวัง: ไม่ว่ากล้องแบบใด การตั้งระยะเล็งหลังและหน้าให้เท่ากันยังเป็นวิธีพื้นฐานที่หักล้างความคลาดของแนวเล็งได้ดีที่สุด
หลักการ: กล้องเล็งยึดแน่นกับแกนดิ่ง และมีหลอดฟองยาววางขนานกับแนวเล็ง ช่างต้องตั้งระดับด้วยสกรูตั้งระดับจนฟองอยู่กลางในทุกทิศทางที่หมุนกล้อง เมื่อแกนดิ่งตั้งตรงแล้ว แนวเล็งจะราบในทุกทิศ
ข้อดี: โครงสร้างเรียบง่าย ทนทาน ไม่มีชิ้นส่วนเคลื่อนไหวภายใน
ข้อจำกัด: ใช้เวลาตั้งระดับนาน และความแม่นยำขึ้นกับว่าตั้งระดับดีเพียงใดในทุกทิศ ถ้าขาตั้งทรุดเล็กน้อยระหว่างอ่านค่า แนวเล็งจะเอียงทันทีโดยไม่มีอะไรชดเชย ปัจจุบันจึงแทบไม่มีผลิตใหม่ แต่ยังพบในกล้องรุ่นเก่า
Procedure ตรวจ: ตั้งระดับให้ฟองอยู่กลางในทิศหนึ่ง แล้วหมุนกล้อง 180° ถ้าฟองเลื่อนออก แสดงว่าหลอดฟองไม่ตั้งฉากกับแกนดิ่ง ต้องแก้ครึ่งหนึ่งด้วยสกรูตั้งระดับและอีกครึ่งด้วยสกรูปรับหลอด ก่อนทำ Two-Peg Test ตรวจแนวเล็งเป็นขั้นต่อไป
หลักการ: ตั้งระดับคร่าวด้วยระดับน้ำกลม แล้วก่อนอ่านค่าแต่ละครั้ง ช่างหมุนสกรูกระดก (Tilting Screw) ให้กล้องเล็งเอียงขึ้นลงเล็กน้อยจนหลอดฟองแบบประกบ (Coincidence Bubble) ที่มองเห็นผ่านช่องส่อง ปลายสองข้างของฟองประกบกันพอดี เมื่อนั้นแนวเล็งจะราบ
ข้อดี: หลอดฟองแบบประกบอ่านได้ละเอียดกว่าการดูฟองกลางหลอดธรรมดามาก จึงเคยเป็นกล้องหลักของงานระดับละเอียดในอดีต
ข้อจำกัด: ต้องปรับฟองทุกครั้งก่อนอ่าน ใช้เวลานาน และถ้าลืมปรับหรือปรับไม่สนิท ค่าจะคลาดทันที ความแม่นยำจึงขึ้นกับวินัยของผู้ใช้อย่างมาก
ข้อควรระวัง: เมื่อหมุนกล้องไปเล็งไม้สต๊าฟอีกด้าน ฟองแบบประกบจะเลื่อนเสมอ เพราะแกนดิ่งไม่ได้ตั้งตรงสมบูรณ์ ช่างต้องปรับสกรูกระดกใหม่ทุกครั้งก่อนอ่าน ทั้งเล็งหลังและเล็งหน้า การอ่านค่าทันทีหลังหมุนกล้องโดยไม่ดูฟองเป็นความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดของกล้องแบบนี้
หลักการ: ภายในกล้องมีตัวชดเชย (Compensator) ซึ่งมักเป็นปริซึมหรือกระจกแขวนด้วยเส้นลวดหรือแกนหมุนแบบลูกตุ้ม เมื่อกล้องเอียงเล็กน้อย ตัวชดเชยจะเบี่ยงแสงกลับให้ภาพที่สายใยตรงกับแนวราบ เงื่อนไขการชดเชยเขียนได้เป็น
f · α = s · β
f = ความยาวโฟกัสของเลนส์วัตถุ, α = มุมเอียงของกล้อง, s = ระยะจากตัวชดเชยถึงสายใย, β = มุมที่ตัวชดเชยเบี่ยงแสง
Spec: กล้องระดับอัตโนมัติจากผู้ผลิตหลักมีช่วงทำงานของตัวชดเชย (Working Range) ราว ±12′ ถึง ±15′ ความละเอียดการตั้ง (Setting Accuracy) ราว 0.3″–0.5″ และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานต่อการเดินระดับไป-กลับ 1 กม. ราว 0.7–2.5 มม. ทดสอบตาม ISO 17123-2 ช่างเพียงตั้งระดับน้ำกลมให้ฟองอยู่ในวง ตัวชดเชยจะจัดการส่วนที่เหลือ
ข้อจำกัด: ตัวชดเชยไวต่อแรงกระแทกและแรงสั่น ถ้าตัวชดเชยติดค้างหรือมีฮิสเทอรีซิส (Hysteresis) ค่าอ่านจะคลาดโดยภาพยังดูปกติ จึงควรตรวจการทำงานด้วยการแตะขาตั้งเบา ๆ หรือหมุนสกรูตั้งระดับเล็กน้อย แล้วดูว่าสายใยแกว่งแล้วกลับมาที่ค่าเดิมหรือไม่
Procedure ตรวจตัวชดเชย: เล็งไม้สต๊าฟที่ระยะราว 30 ม. อ่านค่าไว้ จากนั้นหมุนสกรูตั้งระดับให้กล้องเอียงไปด้านหน้าเล็กน้อยโดยฟองยังอยู่ในวง อ่านค่าอีกครั้ง แล้วทำซ้ำโดยเอียงไปด้านหลัง ค่าที่อ่านได้ทั้งสามครั้งควรเท่ากันภายในความละเอียดของการอ่าน ถ้าค่าเปลี่ยนตามทิศที่เอียง แสดงว่าตัวชดเชยทำงานไม่เต็มช่วง
คำแนะนำการเลือก: งานก่อสร้าง งานถนน และงานวางผังระดับทั่วไป Automatic Level คุ้มที่สุดทั้งความเร็วและความแม่นยำ ส่วนกล้องรุ่นเก่าที่ยังใช้งานได้ เหมาะเป็นกล้องสำรองหรือใช้ฝึกช่างใหม่ให้เข้าใจหลักการตั้งระดับ
