ความสำคัญ ระดับน้ำฟองยาว VS ระดับน้ำดิจิทัล ในกล้องระดับ

ความสำคัญ ระดับน้ำฟองยาว VS ระดับน้ำดิจิทัล ในกล้องระดับ

     ในการตั้งกล้อง Total Station ให้เที่ยงตรง "การทำระดับ" (Leveling) คือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด เพราะหากแกนของกล้องไม่อยู่ในแนวราบที่สมบูรณ์ ค่ามุมที่วัดได้จะคลาดเคลื่อนทันที โดยกล้องรุ่นใหม่มักมีทั้ง ระดับน้ำฟองยาว (Plate Vial) และ ระดับน้ำดิจิทัล (Digital Level) ให้ใช้งาน

1. ระดับน้ำฟองยาว (Plate Vial)

   เป็นระดับน้ำแบบกายภาพ (หลอดแก้ว) ที่ติดตั้งอยู่บนฐานกล้อง

• ความสำคัญ : ใช้สำหรับการ "ตั้งระดับเบื้องต้น" เมื่อเราตั้งขาตั้งกล้องและวางตัวกล้องลงไป เราจะใช้ระดับน้ำฟองยาวในการปรับควงสูบ (Foot Screws) เพื่อให้ตัวกล้องอยู่ในระนาบคร่าวๆ

• จุดเด่น : รวดเร็ว ไม่ต้องเปิดเครื่องก็ปรับได้ เห็นผลทันทีด้วยตาเปล่า

• ข้อจำกัด : ความละเอียดขึ้นอยู่กับสายตาผู้มอง และอาจมีการคลาดเคลื่อนได้หากหลอดแก้วได้รับความร้อนจนขยายตัวหรือชำรุด

2. ระดับน้ำดิจิทัล (Digital Level / Electronic Tilt Sensor)

   เป็นเซนเซอร์อิเล็กทรอนิกส์ที่แสดงผลบนหน้าจอ มักมาพร้อมกับระบบชดเชยค่าเอียง (Compensator)

• ความสำคัญ : ใช้สำหรับการ "ปรับละเอียด" หลังจากปรับระดับน้ำฟองยาวแล้ว เราจะดูหน้าจอดิจิทัลเพื่อปรับค่าให้เข้าใกล้ 0 มากที่สุด (หน่วยเป็นฟิลิปดา)

• จุดเด่น :
  

            ระบบชดเชยอัตโนมัติ : กล้องจะนำค่าความเอียงเล็กน้อยที่เหลืออยู่ไปคำนวณแก้ค่ามุมให้ถูกต้องโดยอัตโนมัติ (Dual-Axis Compensation)

            ตรวจสอบง่าย : หากกล้องถูกกระแทกจนเอียงระหว่างงาน หน้าจอจะแจ้งเตือน (Tilt Over) ทันที

• ข้อจำกัด : ต้องเปิดเครื่องถึงจะใช้งานได้ และกินพลังงานแบตเตอรี่เล็กน้อย
  

สรุปความสัมพันธ์ : ต้องใช้ร่วมกันอย่างไร?

   ในการทำงานจริง เราไม่ได้เลือกว่าจะใช้อย่างใดอย่างหนึ่ง แต่ต้องใช้ "ควบคู่กัน" ตามขั้นตอนดังนี้

1. ระดับน้ำฟองกลม (Circular Vial) : ปรับขาตั้งกล้องให้ฟองน้ำเข้ากลาง (หยาบที่สุด)
   
2. ระดับน้ำฟองยาว (Plate Vial) : ปรับควงสูบให้ฟองน้ำอยู่ตรงกลางในทุกทิศทาง (ปานกลาง)
   
3. ระดับน้ำดิจิทัล (Digital Level) : ดูหน้าจอและปรับควงสูบละเอียด จนค่าความเอียง (X, Y) เข้าใกล้ศูนย์มากที่สุด (ละเอียดที่สุด)